Religie
Hoe oude taal dezelfde bewegingen blijft aanwijzen.
Simba’s schuld als hetzelfde narratief waarmee religie de mens klein houdt.
Geloof dat zichzelf niet meer bevraagt, en daardoor angst in stand houdt.
Opnieuw geboren worden als een andere manier van kijken, niet als een nieuw lichaam.
Wat het woord God aanwijst wanneer het geen figuur meer is maar het grotere geheel.
Over verlossing die we afwijzen omdat zij geen autoriteit buiten ons nodig heeft.
Hoe een boodschap van innerlijke vrijheid een systeem van schuld werd.
De boom van kennis als het moment waarop schaamte en afgescheidenheid verschijnen.
Arm van geest als het loslaten van het hoofd dat voortdurend wil verzekeren.
God als voortdurend proces waarin de mens deelneemt, niet als heerser erbuiten.
Over een christendom dat liefde belijdt terwijl angst de toon zet.