Arm van geest

Wayne Rooney is zestien jaar wanneer hij het veld opstapt tussen volwassen mannen. Spelers met meer ervaring, grotere lichamen en jaren betaald voetbal achter zich. Je zou verwachten dat hij eerst even om zich heen kijkt. Dat hij voelt hoe groot het stadion is, wie er tegenover hem staat en hoeveel ogen hem volgen.

Maar zo ziet het er niet uit.

Hij betreedt het veld alsof het van hem is. Niet uit arrogantie. Niet omdat hij zichzelf heeft verteld dat hij hier thuishoort. Die gedachte lijkt niet eens bij hem op te komen. Hij hoeft zichzelf nergens van te overtuigen, omdat er op dat moment niets anders bestaat dan het spel.

De bal. De ruimte. Het doel.

Meer niet.

Wat mij hierin raakt is niet zijn bravoure. Bravoure is nog steeds bewust van het publiek. Het wil iets laten zien. Bij Rooney lijkt zelfs dat afwezig. Hij is nergens van onder de indruk, omdat alles wat buiten het moment ligt eenvoudigweg niet belangrijk is.

Hij denkt niet na over wat er gebeurt.

Hij leeft het.

Dat beeld komt bij me op wanneer ik de woorden van Jezus lees:

Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.

Mattheüs 5:3

Arm van geest klinkt als iets wat je niet wilt zijn. De geest is toch juist wat ons onderscheidt? Hij denkt, analyseert en berekent. Hij bekijkt wat er gebeurt en bedenkt welke uitkomsten mogelijk zijn. Hij probeert te voorkomen dat we iets verkeerd doen.

Maar daarmee plaatst hij zich ook tussen ons en het moment.

De bal komt op je af en de geest begint al. Wat als ik mis? Had ik hem moeten aannemen? Kan ik beter afspelen? Wat zullen ze zeggen wanneer dit fout gaat?

Het lichaam was al onderweg, maar wordt teruggeroepen voor overleg.

Daar verdwijnt de flow.

Niet omdat denken verkeerd is, maar omdat het moment vaak geen uitleg nodig heeft. De situatie is er al. Je lichaam ziet de ruimte. Iets in jou weet wat het moet doen. Pas wanneer de geest zich ermee bemoeit, ontstaan er meerdere werkelijkheden tegelijk. Wat er gebeurt, wat er zou kunnen gebeuren, wat er eerder gebeurde en wat anderen ervan zullen vinden.

Je raakt verdeeld.

De jonge Rooney lijkt niet verdeeld. Hij ontvangt de bal en beweegt. Niet omdat hij de uitkomst kent, maar omdat hij niet eerst een uitkomst nodig heeft. Hij vertrouwt het moment zonder dat vertrouwen te hoeven benoemen.

Misschien is dat wat arm van geest betekent.

Niet leeg van binnen. Niet zonder gedachten. Maar eenvoudig genoeg om niet alles wat zich aandient te onderbreken.

Wees arm van geest.

Wees dom.

Niet dom als identiteit, maar dom genoeg om niet voortdurend een garantie te eisen. Dom genoeg om niet voor iedere stap eerst alle mogelijke gevolgen uit te rekenen. Dom genoeg om te vertrouwen dat je niet alles zelf hoeft te dragen.

Want juist wanneer je stopt met jezelf door ieder moment heen te duwen, merk je dat je al gedragen wordt.

Dat is ook wat flow zo bijzonder maakt. Je hebt niet het gevoel dat jij alles bestuurt. De beweging ontstaat, jij beweegt mee en achteraf weet je soms nauwelijks meer hoe je het hebt gedaan. Je was er volledig, maar degene die normaal voortdurend naar zichzelf kijkt was even verdwenen.

Jezus zegt ook:

Het Koninkrijk Gods is binnen in u.

Lucas 17:21

Misschien is het Koninkrijk geen andere wereld, maar het verdwijnen van de afstand tot deze wereld. Het moment waarop je niet meer naast je leven staat om te beoordelen hoe je het doet. Je bent er niet naar op zoek. Je probeert het niet vast te houden. Je bent erin.

Zoals een kind speelt zonder te controleren of het wel goed speelt.

Zoals iemand danst tot hij vergeet dat hij bekeken kan worden.

Zoals Rooney op zijn zestiende het veld opstapt en niets hoeft te worden voordat hij mag handelen. Het moment is al compleet. Hij hoeft er alleen maar in te stappen.

De geest wil weten waar het heen gaat.

Vertrouwen beweegt al.

Misschien zijn de armen van geest daarom zalig. Niet omdat zij minder bezitten, begrijpen of bereiken, maar omdat er soms niets tussen hen en het leven staat.

De bal komt.

Rooney kijkt.

De rest van de wereld bestaat niet meer.