De kamer waarin waarneming, betekenis en het zelf verschijnen.
De knoflookpers als beeld voor het ene dat zich in vele sliertjes uitdrukt.
Over werkelijkheid als innerlijke render en de oorsprong van handelen.
Hoe dieper je kijkt, hoe meer het ogenschijnlijk losse blijkt samen te hangen.
Over afstemming: wanneer hoofd en hart niet meer tegen elkaar in werken.
Het leven als achtbaan die je probeert te sturen, terwijl het al beweegt.
Betekenis wordt niet in dingen aangetroffen; zij ontstaat in hoe je kijkt.
Een tak die zichzelf wilde sturen, tot hij merkte dat hij de boom was.
Hetzelfde patroon als de tak, nu als principe: het deel dat het geheel is.
Over de stille stem die weet wat waar is, zonder te willen winnen.
Vorm als uitdrukking van bewustzijn, niet als iets dat daar los van staat.
Wat om je heen groeit volgt de toon die je zelf uitzendt, niet alleen wat je wilt.
Manifesteren als ontvangen wat nodig is, niet als methode om te krijgen wat je wilt.
Kennis is meer dan feiten kunnen noemen; soms snap je iets voordat je het kunt uitleggen.
De wereld als spiegel is geen slogan, maar hoe betekenis in waarneming verschijnt.
De wereld die je ziet wordt binnenin opgebouwd, niet als vast ding daarbuiten.
Chakra’s als leesbare infrastructuur van het zenuwstelsel, niet als zweverig extraatje.
Het leven als spiegel: wat je vreest te doen, zie je eerst buiten jezelf.
Over de innerlijke vertaling van werkelijkheid en wat onderhoud daarvan vraagt.
Chaos is vaak een patroon dat we nog niet op de juiste schaal zien.