Het ontwaken van de vinger
Een vinger ontdekt dat het leven dat ze in haar topje voelt ook de rest van het lichaam draagt.

Stel, je bent een vinger.
Je weet precies waar je ophoudt. Als je met je topje over tafel gaat, voel je eerst het gladde hout, dan de rand en dan niets meer. Als je je nagel tegen het tafelblad tikt, hoor je een geluid dat er een ogenblik eerder nog niet was. Dat heb jij gedaan. Soms tik je nog een keer, gewoon omdat het kan.
Je kunt meer dan de meeste vingers om je heen. Als er ergens naar gewezen moet worden, steek jij je uit. Je kunt een haar van een natte wastafel halen en voelen aan welke kant van een vel papier de vouw zit. Je hebt een keer met je nagel een splinter uit de tafel gekregen waar de rest al lang overheen was gegaan.
Naast je zitten nog vier vingers. Een ervan vind je lelijk. Haar nagel groeit scheef en er hangt bijna altijd wel een velletje los. Die lange in het midden denkt dat hij belangrijk is. Je merkt het aan hoe hij zich uitstrekt zodra er iets te bereiken valt. Laatst lag er een munt onder een kast. Jij had hem als eerste gevonden. Je kon de kartels al voelen, maar telkens als je hem naar je toe probeerde te trekken, schoof hij verder naar achteren. Toen kwam die lange erbij. Eén keer strekken en daar lag de munt.
Je hebt hem die dag gehaat. De volgende keer dat er iets onder de kast lag, wilde je het pakken voordat hij het doorhad. Het was een propje papier. Je hebt het toch helemaal naar je toe gehaald.
Op een ochtend ligt er een andere hand op tafel. Vijf vingers, net als bij jullie. Je telt ze opnieuw. Ze staan allemaal in de verkeerde volgorde. De duim zit helemaal aan de andere kant.
Je wacht tot de hand zich omdraait. Dan zal het wel kloppen. Maar ook met haar palm naar boven zit die duim waar hij niet hoort. En die vingers bewegen er doodgemoedereerd omheen, alsof er niets aan de hand is. Hebben ze zichzelf dan nooit eens goed bekeken?
Er is iets grondig mis met die hand. Je wordt er misselijk van. Vooral van die duim, die zich ook nog eens zo breeduit op tafel legt. Je trekt je krom. Als ze dichterbij komt, mag die lange naast je haar van tafel duwen. Laat hem voor één keer ergens goed voor zijn.
De andere hand pakt een kopje en verdwijnt. Pas als ze weg is, merk je hoe hard je je nagel in je eigen palm hebt gedrukt. Er staat een wit maantje in de huid.
En dan gaan de schoenen uit.
De tenen zijn pure terreur. Vijf dikke, korte dingen, op elkaar gepropt, met nagels die eruitzien alsof niemand er ooit naar heeft omgekeken. De grootste beweegt en de rest beweegt mee. Je kijkt weg. Als je weer kijkt, zijn ze er nog steeds.
En daar loopt het lichaam dus op. Iedere dag. Dat iemand dat goedvindt, gaat je verstand te boven.
Op een middag hangt er een appel boven je. Je strekt je uit en strijkt met je topje langs de schil. De appel schommelt. Nog een stukje, denk je. Je trekt alles strak tot het pijn doet aan de onderkant van je knokkel.
Dan voel je jezelf omhoogkomen.
Ver beneden je komen de hielen los van de grond. Het hele gewicht rust even op die korte tenen. Je voelt hoe het lichaam een beetje naar links helt en daar wordt opgevangen. Boven je draait de appel net ver genoeg om je eromheen te kunnen leggen. De duim komt je tegemoet. Wanneer het steeltje losschiet, rolt de appel tegen de lange vinger aan, die hem opvangt.
Op weg naar binnen voel je de appel nog in de hand liggen. Je had hem bijna. Dat weet je zeker. Maar je weet ook nog precies hoe het voelde toen je zelf al zo ver gestrekt was als je kon en toch verder omhoogging.
In de keuken komt de andere hand erbij met een mesje. Jij houdt de appel vast terwijl het mes vlak onder de schil doorloopt. Aan de andere kant van de appel verschijnt een lange, dunne krul. Je draait de appel een stukje verder. Daar zit een gladde plek waar de schil al weg is. Je topje glijdt eroverheen, het mes schiet door en ineens voel je iets scherps.
Je trekt je krom. In het sneetje voel je je hart kloppen.
De andere hand legt het mes neer en houdt je onder de kraan. Haar vingers zijn koeler dan je had verwacht. Ze draait je een beetje zodat het water over het sneetje loopt, dept je droog en wikkelt iets zachts om je heen. Daarna schuift ze de appel opzij. Er zit nog een strook schil aan.
Die nacht word je een paar keer wakker van het kloppen. Tegen de ochtend slaap je dieper. Het hart blijft bloed tot in je topje brengen. Onder het verband trekken de randen van het sneetje naar elkaar toe. Een paar dagen later komt er een dun roze lijntje tevoorschijn. Als je er zacht overheen wrijft, voel je dat de huid daar alweer dicht is.
Je vraagt je af hoeveel er altijd al gebeurde terwijl jij druk was met wat je allemaal kon.
De ogen hadden de appel gezien toen jij nog langs een broekspijp hing. De voeten waren al naar de boom onderweg terwijl jij met je nagel aan een naad zat te pulken. En toen je daarboven met de appel in je hand stond, trok ergens diep in de buik iets samen van de honger. Van al die bewegingen kende je alleen dat ene ogenblik waarop de schil je raakte. Je had gedacht dat het daar begonnen was.
Vanaf die dag let je soms op de voeten. Op een trap voel je hoe ze het lichaam opvangen nog voordat jij weet waar de leuning is. Over losse stenen merk je dat de tenen zich krommen zoals jij je kromt om iets vast te houden. Je had altijd gedacht dat ze daar beneden gewoon een beetje in hun schoenen zaten.
Op een dag ben je bezig een knoop uit een natte schoenveter te halen. De veter is zo strak aangetrokken dat je er alleen met het uiterste randje van je nagel onder kunt. Iedere keer dat je de lus optilt, schiet het uiteinde weg.
Dan komt de andere hand erbij. Je eerste neiging is om de veter tegen je palm te drukken. Je weet hoe dit moet. Je bent er al een hele tijd mee bezig. Toch laat je de veter liggen.
Haar duim houdt het uiteinde vast. Vanaf die kant kan ze erbij zonder de lus plat te drukken. Je probeert het nog eens. Het touw blijft liggen. Je voelt de lus ruimer worden en even later glijdt de veter tussen jullie door.
Je kijkt naar haar duim. Vanaf jouw kant zit hij nog altijd verkeerd. Je probeert je voor te stellen hoe het eruitziet vanaf de plek waar zij ligt. Daar zou jouw duim aan de verkeerde kant zitten.
Hoe meer je opmerkt, hoe verder het lichaam blijkt te reiken. Het kloppen dat je in je sneetje voelde, kwam van een hart dat je nog nooit hebt gezien. Ook de vingers van de andere hand worden er warm van. Hetzelfde leven dat je in je topje voelt, houdt de tenen op de stenen in evenwicht en laat onder het verband nieuwe huid groeien. Je hebt het al die tijd gevoeld op de plek waar jij bent.
Langzaam leer je ook iets herkennen wat je vroeger voor je eigen ongeduld hield. Soms voel je, nog voor je ergens bij bent, dat je je wilt strekken. Soms voel je juist dat je zachter moet drukken. Als je er even bij blijft, merk je dat er om je heen al iets in beweging is. Steeds vaker durf je je daardoor te laten meenemen, ook als je nog niet weet waar de beweging naartoe gaat.
Op een avond ligt er een jas op tafel. Een knoop hangt aan één draadje. De lamp maakt een lichte kring op de mouw en verderop, waar de stof over de tafelrand valt, is het al donker. De andere hand legt de jas recht. Naast je rolt een klosje garen om en komt tegen je nagel tot stilstand.
Je voelt dat je het draadje wilt pakken. Je laat het tussen je topje en de duim glijden tot je net genoeg houvast hebt. Aan de overkant houdt de andere hand een naald omhoog. Je voelt hoe de pols nog een klein stukje wil draaien. Je gaat mee. Wanneer het oog van de naald recht voor de draad komt, voel je dat je naar voren kunt. Het draadje gaat erdoor.
Dan buigt het lichaam zich dichter naar het licht. De vinger met de scheve nagel tilt de stof op, zodat de naald er van onderen weer uit kan. De lange houdt de knoop op zijn plek. Bij iedere steek voel je de draad langs je topje glijden. Het lichaam trekt hem aan en voelt door jou heen wanneer de knoop stevig genoeg zit.
Buiten regent het. Bij de voordeur blijft een druppel even op je nagel liggen. Terwijl die langs je topje loopt, hoor je de regen op de capuchon en voel je hoe de grond onder een schoen meegeeft. Je kent het gewicht dat zich verplaatst inmiddels goed genoeg om je eraan over te geven. Het lichaam stapt om de plas heen en steekt zijn handen in de jaszakken.
Bij de volgende stap schuurt de stof zacht tegen de knoop. De jas blijft dicht. Je voelt de kou nog op je topje terwijl het lichaam al warmer wordt van het lopen. Even later ben je warm tot in je vingertoppen.