Indian Summer

Ik zit in de Indian summer van mijn leven.

De zon schijnt nog laat mijn slaapkamer binnen. Buiten kleurt de lucht langzaam rood. Vogels trekken over. Verderop hoor ik mensen lachen op een terras. Kinderen lopen met een ijsje in hun hand. De warmte van de dag hangt nog tussen de huizen.

Je ruikt het leven.

Eigenlijk had ik me al voorbereid op de herfst.

Niet met tegenzin. Juist niet.

De zomer was rijk geweest. Er was gebouwd, gezocht, gevochten en geoogst. Er waren kinderen geboren. Liefdes gekomen en verdwenen. Carrières opgebouwd. Maskers afgelegd. Vriendschappen verloren. Nieuwe inzichten gevonden.

Er was ook veel kapot gegaan.

Dat hoort blijkbaar bij de zomer.

Dus kom maar op, herfst.

Ook die heeft haar eigen schoonheid.

Maar toen gebeurde er iets onverwachts.

De warmte bleef.

Alsof de natuur nog één keer diep ademhaalde voordat de bladeren zouden vallen.

Alsof het leven zelf zei:

Nog niet.

Nog heel even.

---

Misschien is dat waarom de natuur ons zo raakt.

Ze is niet alleen mooi.

Ze laat zien hoe het leven werkt.

Niet alleen buiten ons, maar ook van binnen.

Alles beweegt in ritmes.

Ademhalen. Dag en nacht. Eb en vloed. Lente. Zomer. Herfst. Winter.

Steeds hetzelfde patroon.

Steeds een andere vorm.

---

En juist toen kwam de Indian summer.

Niet om opnieuw te beginnen.

Maar om eindelijk te genieten van wat er al was.

Ik hoef niets meer te bewijzen.

Ik hoef nergens meer aan te komen.

Ik lig op bed.

Ik kijk naar de rode lucht.

En ineens begrijp ik waarom zoveel oude tradities de natuur als leermeester zagen.

Niet omdat ze romantisch waren.

Maar omdat dezelfde patronen zich overal herhalen.

Zoals binnen, zo buiten.

Zoals boven, zo beneden.

---

Misschien is de herfst helemaal geen einde.

Misschien is loslaten net zo’n vorm van leven als groeien.

Misschien is de winter geen dood, maar de stilte waarin iets nieuws zich al voorbereidt.

Soms lijkt alles stil.

Maar onder de bevroren grond wordt het volgende voorjaar al geschreven.

Misschien verschijnt er juist daarom soms nog een Indian summer.

Niet om opnieuw te beginnen.

Maar als een onverwacht geschenk.

Een herinnering dat het leven zich niet laat vangen door onze planning.

Soms geeft het je nog één warme avond.

Niet om nog harder te leven.

Maar om eindelijk stil te zitten.

Te kijken.

Te ademen.

En te beseffen hoeveel schoonheid er altijd al was.